Natuurkunde en kunst: een niet zo onwaarschijnlijk huwelijk

Het genie van Turner laat ons zien hoe de twee met elkaar kunnen worden verzoend

JMW Turner: Licht en kleur (Goethe's theorie) - De ochtend na de zondvloed - Mozes schrijft het boek Genesis. Afbeelding ter beschikking gesteld door project albion.

In 1842 schilderde een van 's werelds beste schilders, JMW Turner, zijn Snow Storm - Steam-boot voor de havenmond. Het schilderij leverde gemengde recensies op, waarvan er één klaagde over louter "zeepsop en whitewash". John Ruskin noemde het schilderij daarentegen 'een van de meest grootse uitingen van zeebeweging, mist en licht, die ooit op canvas is aangebracht'.

Uiteraard zou ik het met Ruskin eens moeten zijn. Hier is het schilderij:

JMW Turner: 'Snow Storm - Steam Boat Off a Harbour's Mouth'. Afbeelding ter beschikking gesteld door de tate.

Zoals veel van de torenhoge figuren uit het romantische tijdperk, kende Turner andere 'beroemdheden' uit die tijd. Hij was zich terdege bewust van het werk van Michael Faraday en Mary Somerville op het gebied van elektromagnetisme.

Magnetische en elektrische veldlijnen, of 'krachtlijnen' zoals Faraday ze noemde, boog en werveling en spiraal.

Kijk naar het schilderij: kijk naar het midden, de stoomboot of misschien de kern is een verduisterd brandpunt. We kunnen ons voorstellen dat het woest schommelt in de storm. Eromheen is een enorme golvende massa van wolk en water en mist en stoom. Turner heeft zijn schilderij meesterlijk doordrenkt met beweging. Zijn techniek is typerend voor Turner, zijn penseelstreken, zijn kleurkeuzes, die allemaal dezelfde toon hebben.

Kijk naar deze eerdere aquarel van Turner; Storm op zee:

JMW Turner: 'Storm at Sea'. Afbeelding ter beschikking gesteld door de tate.

Opnieuw heeft Turner zijn schilderij geïmplanteerd met beweging en die karakteristieke wervelingen en wervelingen, net als die magnetische en elektrische velden die Faraday bestudeerde.

Het is ook waarschijnlijk dat Turner op de hoogte was geweest van de studie van weersystemen, en met name van stormen, die op een vergelijkbaar moment werd uitgevoerd.

Het schilderij van Turner benadrukt prachtig de impact die de wetenschap van de Romantiek op de kunst van de Romantiek heeft gehad. Een fenomeen dat zich keer op keer voordoet wanneer men zich verdiept in de gekke wereld van het romantische tijdperk.

Ik denk dat dit soort invloeden in aanmerking zouden komen als een geval waarin de studie van de natuurkunde een artistieke inspanning heeft doorkruist.

Persoonlijk heb ik geprobeerd af en toe een aquarel te schilderen (natuurlijk niet zo goed als Turner!). Ik heb met name geprobeerd zonsondergangen te schilderen.

We weten dat zonsondergangen prachtig zijn vanwege de majestueuze kleuren en wolkenformaties die worden geproduceerd en gemarkeerd door de ondergaande zon. De opkomst van lava-achtige geel, sinaasappels en dieprode kleuren die worden geproduceerd door de vurige zon aan het einde van de dag, zijn voor de meesten van ons een bron van eindeloze schoonheid.

Mooie kleuren die ontstaan ​​door fysieke processen. In dit geval de verstrooiing van licht. Hier is nog een van Turner's meesterlijke aquarellen:

JMW Turner: Venetië: oostwaarts kijkend naar San Pietro di Castello - Early Morning. Afbeelding ter beschikking gesteld door de tate.

Nogmaals, hij legt op zijn eigen Turneresque manier de schoonheid van een ondergaande zon vast. De manier waarop viooltjes en roodtinten in de wolk worden geplaatst en vervolgens de voortgang van de kleur in de lucht. Allemaal vanwege de verstrooiing van licht, waarvan de theorie werd uiteengezet door Lord Raleigh.

Je kunt de schoonheid van kunst op een puur esthetisch niveau met relatief gemak waarderen, en het bewonderen van de vaardigheden zelf is ook eenvoudig. Maar het vermogen hebben om een ​​schilderij te zien en de fysieke processen te zien die zijn gebruikt om een ​​afbeelding om te zetten in een impressie van een afbeelding, en daarbij nog meer schoonheid te creëren, is iets dat ik een uniek voorrecht vind.

Er bestaat een huwelijk tussen natuurkunde en kunst, iets dat niet gemakkelijk over het hoofd kan worden gezien.